SEVGİLİ ATATÜRK’ÜM

Seni hiç görmedim Atam. Seninle aynı sofraya oturmadım. Arkadaşlarını neye göre seçerdin, kaç tane dostun vardı? En çok hangi yemeği sever, hangi kitapları okurdun? Annene nasıl davranır, sevgini ona nasıl gösterirdin? Neye kızardın, seni en çok ne mutlu ederdi?

Diye sorasım geliyor. Üzülerek söylüyorum ki aklımda daha onlarca, yüzlerce soru var.

Ama tam da o zaman şu sözün geliyor aklıma:

“Beni görmek demek mutlaka yüzümü görmek demek değildir. Benim fikirlerimi, benim duygularımı anlıyorsanız ve hissediyorsanız bu yeterlidir.”

İşte o zaman anlıyorum ki seni hiç görmemiş olsam da fikirlerinle tanışmış, duygularınla buluşmuşum.

Sevgili Önderim;

Belki seninle aynı sofraya oturamadım ama fikirlerinin sofrasında kendime bir yer buldum.

“Ey Türk gençliği! Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyeti’ni, ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir.” diyerek bizlere yüklediğin sorumluluğu yüreğimde taşıyorum. Bu görevimi sevgi ve özveriyle yaptım, yapmaya da devam edeceğim.

Belki sesini hiç duymadım ama sözlerin hâlâ kulaklarımda.

“Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir.” diyerek bizlere kendi geleceğimizi tayin etme hakkını verdin. “Yurtta sulh, cihanda sulh.” diyerek yalnızca milletimiz için değil, bütün insanlık için barışın önemini öğrettin.

İnsanları birbirine yaklaştırmanın, sevginin ve dostluğun önemini anlattın. “İnsanları mutlu edecek yegâne vasıta, onları birbirine yaklaştırarak, onlara birbirlerini sevdirerek, karşılıklı maddi ve manevi ihtiyaçlarını temine yarayan hareket ve enerjidir.” sözünle mutluluğun yalnızca kendimiz için değil, birbirimiz için de emek vermekten geçtiğini gösterdin.

Kadının toplumsal hayatta haklarının sınırlı olduğu bir dönemde, “Dünyada her şey kadının eseridir.” ve “Ey kahraman Türk kadını! Sen yerde sürünmeye değil, omuzlar üzerinde göklere yükselmeye layıksın.” diyerek kadının değerini ve toplumdaki yerini ortaya koydun.

Kahramanım Atatürk’üm;

Bazen kendimi çok yalnız hissediyorum. O zaman “Cumhuriyet bilhassa kimsesizlerin kimsesidir.” sözünü hatırlıyorum. Herkesin kendisini değerli, eşit ve güvende hissettiği bir ülke hayalini düşünüyorum.

Bazen bazı işlerin içinden çıkamıyorum, kendime bir kılavuz arıyorum. O zaman “Hayatta en hakiki mürşit ilimdir, fendir.” sözün geliyor aklıma. Aklın ve bilimin yol göstericiliğini, cehaletin karanlığını ancak bilgiyle aydınlatabileceğimizi hatırlıyorum.

“Özgürlük ve bağımsızlık benim karakterimdir.” sözünle özgürlüğe verdiğin değeri anlıyor; “Milletin bağımsızlığını yine milletin azim ve kararı kurtaracaktır.” diyerek bir millete duyduğun güveni ve inancı görüyorum. Bu sözlerin bana daima yol gösteriyor.

Atam, senin sözlerin benim için yalnızca geçmişten kalan cümleler değil; bugünümü anlamlandıran, yarınıma ışık tutan birer yol gösterici.

İyi ki bu topraklardan geçtin. İyi ki bu millete umut oldun. İyi ki Atatürk oldun.

Sana duyduğum sevgi, hayranlık ve minnet kelimelere sığmayacak kadar büyük.

Artık, seni hiç görmedim diyemem Atam… Fikirlerinin, ilkelerinin, kurduğun Cumhuriyetin her zerresinde yaşıyorsun; seni görüyor, seninle yaşıyorum.

Saygı, sevgi ve sonsuz özlemle…

Hep yüreğimizdesin.